2026

Imanol Uribe

Uno de los grandes nombres del cine vasco de los últimos 50 años, figura imprescindible para contar la historia de España de la democracia. Director de algunos títulos clásicos hechos en Euskadi durante la Transición como El proceso de Burgos (1979), La fuga de Segovia (1981) o La muerte de Mikel (1983), que abrieron la puerta a un nuevo cine, apegado a la realidad de su tiempo, ansioso por contar lo que estaba pasando en la sociedad en aquellos años de cambio y apertura de ventanas.

Siempre comprometido y abordando en sus películas temáticas sociales de actualidad, como el terrorismo en Días contados (1994), ganadora de la Concha de Oro en San Sebastián y de 8 premios Goya, incluyendo mejor película y mejor dirección, o Lejos del mar (2015); la inmigración y el racismo en Bwana (1996), ganadora también de la Concha de Oro; la Guerra Civil en El viaje de Carol (2002) y la dictadura franquista en Miel de naranjas (2012); o más recientemente el asesinato en El Salvador de seis jesuitas en 1989 en Llegaron de noche (2022).

Ha transitado por el cine de aventuras La carta esférica (2007), el thriller Plenilunio (2000) o la reciente La sospecha de Sofía (2025), el cine histórico El rey pasmado (1991), ganadora de otros 8 premios Goya e incluso el cine de terror La luna negra (1989)—, adaptando a Pérez Reverte, Muñoz Molina y Torrente Ballester, entre otros.

Azken 50 urteetan euskal zinemak eman duen izen handietako bat da, ezinbesteko figura Espainiako demokraziaren historia kontatzeko. Trantsizioan, Euskadin egindako klasiko batzuen zuzendaria izan zen: El proceso de Burgos (1979), La fuga de Segovia (1981) eta La muerte de Mikel (1983) tartean. Film haiek zinema berri bati ateak ireki zizkioten, bere garaiko errealitateari atxikitako zinemari, eta aldaketa eta irekierako urte haietan gizartean gertatzen ari zena kontatzeko irrikaz zegoenari.

Zinemagile konprometitua izan da beti, gaurkotasuneko gai sozialei heldu izan diena: terrorismoa Días contadosen (1994), Donostiako Urrezko Maskorra eta 8 Goya sari irabazitakoa, film onena eta zuzendaritza onena barne, edo Lejos del maren (2015); immigrazioari eta arrazakeria Bwanan (1996), Urrezko Maskorra irabazitakoa; Gerra Zibila El viaje de Carolen (2002) eta diktadura frankista Miel de naranjasen (2012); eta, oraintsuago, El Salvadorren 1989an gertatutako sei jesuitaren hilketa, Llegaron de noche (2022) filmean.

Ibilia da abenturazko zineman —La carta esférica (2007)—, thrillerrean —Plenilunio (2000) eta La sospecha de Sofía (2025)—, zinema historikoan —El rey pasmado (1991), beste 8 Goya sariren irabazlea— eta beldurrezko zineman ere —La luna negra (1989)—, Pérez Reverte, Muñoz Molina eta Torrente Ballesterren nobelen moldaketekin.

One of the greats of Basque cinema of the last 50 years, an essential figure in recounting the history of democratic Spain. Director of a number of classic movies made in the Basque Country during the Transition, such as El proceso de Burgos (1979), La fuga de Segovia (1981) and La muerte de Mikel (1983), which paved the way for a new form of cinema, tied to the reality of the day, eager to tell what was happening in society during those years of change and reopening.

Always committed, and addressing contemporary social issues in his films, such as terrorism in Numbered Days (1994), winner of the Golden Shell in San Sebastian and 8 Goya awards, including best film and best director, and Far from the Sea (2015); immigration and racism in Bwana (1996), another Golden Shell-winner; the Civil War in El viaje de Carol (2002) and the Franco dictatorship in Miel de naranjas (2012); or more recently the murder of six Jesuits in El Salvador in 1989 in What Lucia Saw (2022).

He has taken in adventure films —The Nautical Chart (2007)—, thrillers —Plenilunio (2000) and the recent Sophia's Suspicion (2025)—, historical drama —El rey pasmado (1991), winner of another 8 Goya awards — and even horror —La luna negra (1989)—, adapting works by Pérez Reverte, Muñoz Molina, Torrente Ballester and others.

Imanol Uribe, l’un des grands noms du cinéma basque des 50 dernières années, est une figure indispensable pour narrer l’histoire de l’Espagne de la démocratie. Durant la Transition, il a dirigé dans la Communauté autonome basque plusieurs titres devenus cultes comme El proceso de Burgos (1979), La fuga de Segovia (1981) ou Le Sexe du Diable (1983), qui ont ouvert la porte à un nouveau type de cinéma, attaché à la réalité de son époque, avide de narrer ce qui se passait dans la société durant ces années de transformation et d’ouverture.

Toujours engagé, il traite dans ses films des thématiques sociales d’actualité, comme le terrorisme dans Días contados (1994), qui remporta la Concha de Oro à San Sebastián et 8 prix Goya, y compris ceux du meilleur film et de la meilleure direction, ou Lejos del mar (2015) ; l’immigration et le racisme dans Bwana (1996), qui remporta aussi la Concha de Oro ; la Guerre civile espagnole dans El viaje de Carol (2002) et la dictature franquiste dans Miel de naranjas (2012) ; ou plus récemment l’assassinat au Salvador de six pères jésuites en 1989 dans Llegaron de noche (2022).

Il a aussi réalisé des incursions dans le film d’action — La carta esférica (2007) , le thriller — Plenilunio (2000) ou son dernier long métrage La sospecha de Sofía (2025) , dans le cinéma historique — El rey pasmado (1991), gagnante de 8 prix Goya  et même dans le film d’horreur — La luna negra (1989)—, à travers des adaptations des écrivains Pérez Reverte, Muñoz Molina et Torrente Ballester, entre autres.